że pan mógłby mi pomóc — jest pan taki mądry — i miałam zamiar powiedzieć panu, ale się wstydziłam... lecz teraz już powiedziałam — i wybuchnęła głośnym płaczem.
— Co? — spytał Toole rozdrażniony — nie mogę tu siedzieć cały dzień, rozumie pani, i jeśli pragnie pani, abym sobie poszedł, niech mi to pani powie.
— Och, nie, ale major ani Maggy nic o tym nie wiedzą, więc zaklinam pana, niech im pan nie mówi; i... i... o... proszę.
Z tymi słowy wyjęła z kieszeni wielce zabrudzony numer dziennika „Człowiek Wolny" sprzed pięciu czy sześciu tygodni.
— Niech pan czyta, niech pan czyta, drogi doktorze, a zrozumie pan.
— Czytać to wszystko! Dziękuję pani; czytałem to przed miesiącem — burknął doktor.
— Och! Nie — jedynie to — tutaj — widzi pan — tutaj — i dama pokazała odnośne ogłoszenie, które tu podajemy do wiadomości czytelnika; treść jego była następująca:
„Mary Matchwell, pokorna sługa arystokracji i ziemiaństwa, składa wyrazy szacunku i ma zaszczyt zawiadomić, że załatwia szybko i w oznaczonym czasie wszystkie sprawy związane z zawarciem małżeństwa. Wymieniona sporządziła nakładem znacznych kosztów wyczerpujący spis wszystkich osób płci obojga w Królestwie, będących w stanie wolnym, z dokładnym uwzględnieniem charakterów, majątku, wieku i powierzchowności tychże. Dama lub gentleman, którzy prześlą opis najbardziej im odpowiadającego towarzysza lub towarzyszki życia, będą powiadomieni, gdzie mogą znaleźć takową osobę i otrzymają wskazówki co do sposobu zawarcia małżeństwa niezwykle szybko i za bardzo niską opłatą. Honorarium pani Matchwell jest zawsze odpowiednie do stanu majątkowego stron i płatne dopiero po zawarciu małżeństwa. Mary Matchwell żywi nadzieję, że ufność i dyskrecja jej poczynań zachęcą pewną nieszczęśliwą kobietę, która doświadczyła najbardziej zmiennych kolei losu, co można będzie wyczytać z jej pamiętników, mających się wkrótce ukazać pod tytułem Koło Fortuny. Na wszystkie listy do M. M. opłacone i przesłane pocztą na adres redakcji niniejszego dziennika nadejdzie wyczerpująca odpowiedź."