na całym świecie; najświętszym i najszlachetniejszym z ludzi! — krzyknęła dzielna mała Lily, stawiając czoło napastnikowi jak lwica, z wypiekami na policzkach, patrząc dzikim, trwożnym wzrokiem prosto w oczy ciotki Becky, a wspaniały blask prawdy promieniał jak gwiazda na jej czole. Przez chwilę zanosiło się na potyczkę, lecz stara dama uśmiechnęła się przekornym uśmieszkiem i pogłaskawszy Lilias lekko po policzku powiedziała kiwając głową:
— Zuchwała dziewczyno!
— A pani — rzekła Lily zarzucając jej ramiona na szyję — jesteś moją jedyną ciocią Becky, najukochańszą na świecie! — Po czym, jak mówi John Bunyan, „oczy im się zaszkliły" i obie się roześmiały, a potem ucałowały się i pokochały nawzajem jeszcze mocniej. W taki oto sposób kończyły się zawsze ich drobne kłótnie.
— Cóż, doktorze, musimy więc uczynić jedynie to, co możemy — rzekła ciotka Becky patrząc z powagą na medyka — nie widzę przyczyny, dla której pan nie mógłby odczytać — możesz pożyczyć nam modlitewnik, kochanie — jedną lub dwie modlitwy i Ojcze nasz, co?!
— Ależ, szanowna pani, Dominik powiada, że ów człowiek ryczy o królu Ludwiku, Indianach amerykańskich, o duchach, policjantach, diabłach i gorszych jeszcze rzeczach, pani, i co tam, poncz i opium to jego jedyne zbawienie; niech pani nie zawraca sobie głowy modlitewnikami, panno Lily... nie ma potrzeby, panno Chattesworth, daję pani słowo honoru, że on nic by z tego nie pojął.
W istocie doktor obawiał się, że ciotka Becky zmusi go do odprawiania modłów; przyszło mu na myśl, jak to jego towarzysze z klubu i Starsi ze Skinner's Alley podchwycą tę historię, odnosząc się do całej sprawy bynajmniej nie z należytą powagą.
Wobec tego ciotka Becky za pozwoleniem Lily przywołała Dominika, by ten orzekł o stanie umysłowym Pata Doolana, a ów uczciwy lokaj nie zawahał się stwierdzić, że chory jest całkowicie non compos.
— Przyjemnie, na Jowisza, modlić się z takim typem pijanym jak bela i zwariowanym jak marcowy zając! — szepnął Toole do Lilias.