cie. Tak myślę... przynajmniej sądzę... do niedawna... lecz ty byłaś zawsze bardziej szczera niż ja i wierniejsza. Ty żyłaś w jasności, Lily, a to jest droga do spokoju.  Ja zaś zboczyłam i żyłam tajemnicami. I wydaje mi się, że wstępuję teraz w cienistą krainę śmierci. Budzę się i rozmawiam, a mimo to żyję w samotności i ciemności grobu. Cóż to dostrzegłaś, Lily, wchodząc do saloniku, gdzie stałam przy oknie? Wiem, że powiesz mi prawdę.
— Widziałam, jak mi się wydaje, postać mężczyzny w płaszczu i kapeluszu, rozmawiającego chyba z tobą szeptem, Gertrudo, a stojącego na zewnątrz.
— Postać mężczyzny, Lily... masz słuszność... nie mężczyznę, lecz postać mężczyzny — ciągnęła gorzko Gertruda — gdyż czasem wydaje mi się, że nie może to być urok rzucony przez człowieka, który oddał mnie w ręce tyranii ledwie pozwalającej mi oddychać.
Po chwili podjęła:
— Będzie ci się to wydawało nieprawdopodobne. Słyszałaś o oświadczynach pana Dangerfielda i o tym, jak je przyjęłam. Otóż, słuchaj.
— Gertrudo, kochanie! — wykrzyknęła Lily coraz bardziej przerażona.
— Zamierzam — przerwała panna Chattesworth — zawierzyć ci, jeśli chcesz, mą dziwną, lecz nie występną... nie, nie występną tajemnicę. Nie jestem teraz sobą, jestem całkiem bezwolna. Lecz musisz mi najpierw dać najświętsze słowo honoru, że ani memu ojcu, ani twemu, ani mej ciotce, ani żadnej innej ludzkiej istocie nigdy nie wyjawisz tego, co mam ci teraz powiedzieć, póki nie zwolnię cię z danej mi obietnicy.
Czy kiedykolwiek kobieta odmówiła wysłuchania tajemnicy? Otóż Lily wahała się chwilę, po czym nagle pochyliła się i ucałowawszy Gertrudę, rzekła:
— Nie, Gertrudo, kochanie. Nie gniewaj się na mnie, lecz nie powinnaś wyjawiać mi swej tajemnicy. Ty masz takie usprawiedliwienie, jakiego ja bym nie miała. Ty zostałaś wbrew swej woli wciągnięta' krok po kroku w tę skrytość, lecz Gertrudo, kochanie, ja nie mogę tego wysłuchać. Nie mogłabym spojrzeć w twarz ciotce Becky ani miłemu generałowi wiedząc, że...
Starała się znaleźć odpowiednie słowo.