brwi i składał swemu koledze medykowi szczególnie sztywny i szyderczy głęboki ukłon; Sturk zaś zadowalał się krótkim, stanowczym kiwnięciem głowy i bez słowa odwracał się na pięcie, gburowato wzruszając ramionami w kierunku Toole'a.
Rzeczy miały się tak, że zaledwie przed tygodniem lub dwoma omal nie doszło do wymiany strzałów z pistoletu lub pchnięć szpadą pomiędzy tymi dwoma gentlemenami, a wszystko to z przyczyny nieświadomego gentlemana, który uśmiechał się właśnie w swój zwykły uprzejmy sposób ponad oparciem krzesła Sturka. Tak to lekka niestrawność Dangerfielda omal nie wyleczyła jednego lub drugiego miasteczkowego medyka raz na zawsze z dolegliwości serca i wszystkich innych bólów, którym ulega ciało.
Dangerfield bowiem zaczął leczyć się. u Toole'a, lecz ten w trzecim dniu pobierania honorarium stwierdził, że Sturk wszedł mu w drogę i wyrwał mu dosłownie pacjenta z rąk.
Widziałem kiedyś małpę, która przemocą otworzyła szczęki swemu pobratymcowi i włożyła mu palce do pyszczka, aby wyrwać z zakamarków jego policzków orzeszek laskowy tamże złożony dla spożycia ku własnej uciesze owego małpiszona, a dokonawszy tego, rozgryzła orzeszek i zjadła go sama z groźnym zachwytem samoluba. Odnoszę wrażenie, że uczucia owej czworonożnej ofiary o bolących szczękach i splądrowanych policzkach — ofiary, której przysmak znalazł się w ustach niegodziwca, przypominają nieco uczucia medyka, zmuszonego podobnie jak Toole znosić tak okropne upokorzenie.
Toole całkowicie wybaczył Dangerfieldowi. Ten ostatni dał mu do zrozumienia, że jego, Toole'a, sposób leczenia bardziej mu odpowiadał niż sposób leczenia jego rywala. Lecz — i to również przekazane zostało w ścisłym zaufaniu — zmiana owa była mu narzucona przez... ee... ee... w rzeczy samej przez pana wielkiego rodu, lorda Castlemallarda, u którego właśnie teraz doktor Sturk może wiele zdziałać: — A jak pan pojmuje, nie mogę sprzeczać się z mym panem. Było to dla mnie bardzo bolesne, zapewniam pana, a mówiąc prawdę, ktokolwiek zwrócił się do niego z prośbą o pośrednictwo w tej sprawie, jest w moim przekonaniu winien grzechu bezczelności, choć, jak pan widzi, nie mogę czuć się urażony.